. . .~ * M i K a * ~. . .

 Title: Because it's  you
Author:  M i k a
Pairing: ???
Rating: PG

 

 

 

  

B e c a u s e   i t ' s   y o u

 

บางที  มันนานเหลือเกิน

 

ที่จะรอคอยใครสักคน

 

แต่บางที . . .

 

มันอาจนานกว่า  ที่จะรอคอย

 

. . .ความรักจากใครบางคน. . . 

 

 

 

“ยังคิดจะรออีกหรือครับ?”   คำถามสั้นๆจากชายที่นั่งเบื้องหน้า  นัยน์ตาสองสีนั้นทอประกายประหลาดยามเมื่อแสงตะวันลาลับฟ้า   คนถูกถามเบือนหน้าหลบไปอีกทาง   เสี้ยวหน้าหวานนั้นแลดูเศร้าสร้อยแม้น้ำเสียงจะแฝงความรำคาญดุจเดิม

 

 

“เรื่องของฉัน  แกอย่ายุ่ง”

 

 

“แหมม  ผมอุตส่าห์หวังดีนะครับ  ฮายาโตะคุง  คึหึหึ”  แทนที่จะโกรธ  มุคุโร่กลับหัวเราะเสียงประหลาดตามนิสัย

 

 

“คนโหดร้ายพรรค์นั้นนะ  รักษาสัญญาเป็นด้วยหรือครับ?”

 

 

“ไม่ใช่เรื่องของแก”

 

 

คำตอบกลับเรียบๆเรียกรอยยิ้มจากสายหมอกมากขึ้น

 

 

“ไม่ใช่ซิ  ผมคงต้องเปลี่ยนคำถามว่า  คนอย่างฮิบาริ  เคียวยะนะ”   นัยน์ตาสองสีพุ่งตรงมาสบกับนัยน์ตามรกตสีสวยอย่างมีความหมาย   “ รัก  ใครเป็นด้วยหรือครับ?”

 

 

เจ้าของคำถามแอบลอบยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหวานของคนตรงหน้าเผือดสีไปถนัดตา  ก่อนจะเอื้อมไปจับมือเรียวขาวไว้อย่างถือวิสาสะ    นัยน์ตามรกตตวัดขึ้นมองอย่างตกใจ

 

 

สวยเหลือเกิน

 

 

ก่อนที่จะทันรู้ตัว   ริมฝีปากเรียวก้มลงจุมพิตที่มือที่กุมไว้อย่างรวดเร็ว  สัมผัสอบอุ่นที่แผ่วเบา

 

 

“แก!”

 

 

 

โกคุเทระอุทานอย่างตกใจ   ใบหน้าหวานกลายเป็นสีระเรื่อ  โดยเฉพาะเมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสองสีนั้นตรงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ผมรักเป็นนะครับ    รักมากเสียด้วย”

 

 

 

 

 

...............................................................................................................

>> 2 B continue

 

 

 

 

สั้นเวิ้นเว่อร์ -*-

ตอนแรกสาบานว่าจะแต่ง 1859 แต่ไหง  อารมณ์กลับพาไปเป็นงั้น -*-

ตกลงมันจะเป็นคู่ไหนดี  อืมมม??  เอางัยดีน่ออ - -*

 

 ภาษาตอนนี้ตัวเองฝืดมากก  ห่างหายไปนาน  เขียนไม่ออกเลยอ่ะ

(( นี่คือเหตุผลว่าทำไมมันถึงสั้นแค่นี้

 แต่เด๋วจะพยายามปรับปรุงนะค่ะ ^^

 

 

ใครที่ยังจำกันได้  (( มีไม๊ ?? แง่วววว ~

มิกาเคยเขียนไว้เมื่อเอนทรี่ที่แล้วว่า  เจอกันอีกทีเมื่อติดอะไรสักที่แล้ว

และแล้ว..

ค่ะ

ตอนนี้ติดแล้วค่ะ !  เย้ร์   ^________________________^

ใครที่เคยผ่านช่วงชีวิตตอนนี้คงเข้าใจนะค่ะ  ว่าดีใจแค่ไหน

 

มิการู้สึกว่าโล่งม้ากกกกกก  มากกกกกกกกกก 

เฮ้อออออออออออออออ ~  555+

 

ที่ผ่านมามิกาสอบเยอะมากเรยอ่ะ  -*-   สอบอะไรบ้าๆบอๆ  เต็มไปหมด

ไม่ติดสักที่  = =

 

นี่คือที่แรกของเราจิงๆ

และก้อคงเอาละค่ะ 555+

ความจิงตอนนี้มิกายังไม่สอบสัมภาษณ์เลยแหละ

แต่คงไม่มีปัญหา

มั้ง -*- 

TOT 

รับหนูเข้าไปเรียนเถอะนะ  ฮื่ออ ..

 

ตอนนี้ครอบครัว พ่อ แม่ ญาติโกโหติกา   ดีใจกันถ้วนหน้า 55+

เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจิงๆ 

แต่เป็นความรู้สีกที่ดีมากๆ เลย ^^

 

ใคร คนไหนที่อยู่ ม.6 เหมือนกัน  และยังอ่านหนังสืออยู่

สู้ๆนะคะ  สักวันมันจะเป็นของเราค่ะ ^^Y

 

ส่วนคณะที่มิกาติด คือ

คณะแพทย์ศาสตร์  มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ค่ะ

เป็นโควต้าผลิตแพทย์เพิ่มเพื่อชาวชนบทอ่ะ

 ใครคนไหนที่เป็นรุ่นพี่ที่เรียนธรรมศาสตร์  ช่วยเม้นท์ให้หนูทีน้า~   รับหนูเข้าไปเรียนด้วยย  แอร๋~~

 

ขอขอบคุนใครก้อตามที่ยังคงผ่านมาดูบล็อกร้างๆนี้อยู่

จะพยายามปัดฝุ่นเต็มที่

ขอบคุณมากนาคร้าาาาาา ^____________________^

 

 

 

ปล.

* อัพเลวชิ๊บบบ  อ่านรู้เรื่องกันไม๊เนี่ยยย  สติไม่ค่อยจะมี  อะเคื๊อกๆ

*โล่งงงงงงงงงงง เว้ยยยยยยยยยยยยยยย

*ได้ข่าวว่าการบ้านยังไม่ทำ -*-

 

 

อัพแย้ว ว ว ว ว   วว  ว  ว ~

รู้สึกว่าตัวเองหายไปนานเป็นบ้า

ชีวิตวุ่นวายสับสนหลายหลายนานาประการ  -*-

 

ความจิงวันเน้สมควรเอาฟิคลง  แต่ว่า ..

ยังเขียนไม่เสร็จ!

 

 

 

.

.

 

YoY  นู๋ขอโต๊ดดดดด ~  แง

และ

ขอดองมันไปอีกซักระยะ  ((  -*- อินี่ช่างด้าน

 

เพราะ

วันนี้มาอัพด้วยเรื่องไร้สาระ  5 5 5 +

++++++++++++++++++++++++++++++

คำศัพท์เฉพาะสำหรับเอนทรี่นี้

ผชคน!   =  ผู้ชายคนเน้!

รรคสจ    =  เรียกร้องความสนใจ

อวย   =   ให้ยิ่งๆขึ้นไป , ชื่นชม

ฮ่วย     =   คำอุทาน  ไม่หยายคายและไร้ความหมายใดใด  แค่อุทานออกมา

*ตึ๊ด   =  คำปกปิดคำอุทานบางคำที่หยาบคายกว่า ฮ่วย -*-

อินี่  =  คำสรรพนามแทนเจ้าของบล็อก   - -  เปนคนหยาบคายจิงๆเลยกรุ

อร.  =  อิแร่ด

รจจ.  =  แร่ดจิงจัง   

*_______________________________________________________________*

 

  

 

 

[1.สอบ มข.]

เรื่องนี้เริ่มตั้งแต่อาทิตย์แรกที่หายตัวไป  ค่ะ  ไปสอบที่มข.  นั่งรถหนุกหนาน^^

และ  ..ทำไม่ได้     ประกาศผลออกมา  แน่นอนว่า

ไม่มีชื่อกรุ ~!  5 5 5

แต่เพื่อนเราติดคนนึง  เย้~   เก่งค่อด    อวยๆ ๆ ^^

 

 

 

 

 

[2.สอบfinal โรงเรียน]

-*-

คำเดียว

 

*ตึ๊ด

 

 

 

 

 

 

 [3. Gat Pat]

ไม่อยากพูดถึงมานเร้ยยยย  แอร้ยย

เลวร้าย

เลวร้ายค่อด

รุสึกไม๊ว่า

ยิ่งสอบหลายรอบ

กรุยิ่งทำไม่ได้ -*-

สอบคราวนี้รู้สึกแต่ว่าอังกฤษง่ายขึ้น

แต่!  กรุไม่ไ้ด้อ่านไป  ~ฮ่วย

เนื่องจากสอบคราวที่แล้วคิดว่าได้สูงแล้ว

ตอนทำนี่รุสึกแบบ  ..เสียดายสัด - -

ก้ปล่อยมันไป . .

ส่วน Pat 1  หึหึหึ

ใครสอบคงรูๆกันอยู่

ตอนเห็นข้อสอบ    เราดีใจมากกก

ที่  ..กรุไม่ต้องใช้     กร๊ากกกก

เป็นข้อสอบที่อนาถแท้   อิอัตนัยเรามีแต่  0 กะ 1  -*-

ตอนทำนี่  ผ่านไปประมานชั่วโมง  โต๊ะข้างๆเริ่มฟุบลงไปนอน - -

ผ่านไปอีกชั่วโมง

โต๊ะข้างๆเงยขึ้นมา

อินี่ยังนั่งฝนอยู่

และโต๊ะข้างๆก็ฟุบลงไปอีก  แล้วก้อีกชั่วโมงก้เงยขึ้นมาใหม่

อินี่ก็ยังนั่งฝนอยู่!

สายตาเขามองเราแบบว่า  ..นะ  อินี่คงเก่ง ไรเงี้ย

ไอ้เราก็อยากบอกเหลือเกินว่า

 

กรุก้ทำไมได้  กรุมั่วอยุ่!!  

 

ตอนหลังโต๊ะข้างๆคนนั้นเขาเกิดแรงฮึดขึ้นมาทำอีกรอบเลยค่ะ   คงเห็นเรายังนั่งทำ *มั่ว  ไม่เลิกมั้ง  รับรองว่าได้คะแนนดีกว่าเจ้าของบล็อกแน่ๆ  5 5 5

ส่วนวันนี้ Pat 2 

สิ่งที่แย่ก้คือ  กรุต้องใช้อันนี้ = ="

สิ่งที่แย่กว่าก็คือ  ก้ยังทำไม่ได้เหมือนเดิมม ~

TT________________TT

เซ็งดาราศาสตร์อ่ะ   เปลี่ยนแนวออกหรอ  ออกไม่เหมือนเดิมเรยอ่ะ

อุตส่าอ่านดาว   เนบิวล่าไป  - -*  เสียดายยย

 

 

 

 

 

 

[4.Name for ..?]

เรื่องนี้เป็นอะไรที่อัดอั้นสุดตรีน

เกิดขึ้นตอนเราทำข้อสอบ แกทอังกฤษ

คือ  ชีวิตนี้ ณ  ปัจจุบัน  มีชื่อของ คน อยู่ 2-3 คนที่ ไม่ชอบ

ไม่อยากใช้คำว่าเกลียด  เพราะไม่ได้เกลียด  แต่ก้ .. นะ

ความจิงเขาก้เป้นคนดีนะ   ไม่ได้เป้นพวก อร. ไรงี้  เราเองก้ไม่ได้รู้จักแบบสนิทด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนึ่ง  สภาพจิตใจเคยย่ำแย่มากเพราะ   พวกนั้น

. . . เอาเป้นว่าไม่ชอบ มากๆ  ด้วยเหตุผลส่วนตัวละกัน - -*

ที่นี้ตอนทำ แกทอังกฤษ

เจออยู่ข้อนึง

 

เป็นชื่อของหนึ่งในนั้น  !  เด๊ะ !!!

 

เห็นแล้วอึ้ง

ถามพระเจ้าอยู่ในใจว่า "แรงไปป่ะ?"   5 5 5

 

เราเขียนลงในข้อสอบต่อชื่อนั้นไปเรยนะว่า  I really hate this name

 

แล้วก้เปิดหน้าต่อไป

ปรากฎว่า

 

เจออีกชื่อนึง!!

 

เจ้าของบล็อกช็อคมาก   ความจริงมันก็อาจเกิดขึ้นได้นะ  แต่แหมม..

ทำไมต้องเป็นสองชื่อนี้   ทำไมต้องหน้าถัดกัน  ทำไมต้องเป็นข้อสอบชุดนี้

ถึงกับ งง~ ชิ๊บเป๋งง  เรยทีเดียว

 

ชื่่อที่สองนั้น  อินี่เขียนไว้ใต้ชื่อว่า Oh My GOD!  

เขียนตัวใหญ่มาก   555

 

สอบเส้ดจะออกมาเล่าให้เพื่อนฟังก้ไม่ได้  กลัวมันหาว่ายังหมกหมุ่นกะเรื่องเดิมๆ

เพื่อนเองก้คงไม่ได้สังเกตอะไร = =

ชีวิตบางทีมันก็แปลกดีเนอะ

 

 

 

 

 

 

[5. ฺBrother]

ก่อนวันไปสอบ  เผอิญว่าพี่เราแวะมาหา  พี่ไม่แท้อ่ะ  เราลูกคนเดียว ^^

เหมือนมา หั้ยกำลังใจ   (( แหวะ  >..<

แต่ว่า  ก้นะ..

แอบดีใจ

นิดๆ

 

เออ

ก้ดีใจอ่ะแหละ  -*-

ช่วงนี้มันกลับมาทุกอาทิตย์  ไม่เคยมาหาเร้ยย   (( รุสึกว่าตัวเองก็ไม่เคยไป - -

บางคนอาจรูสึกว่า  ธรรมดามากก   พี่แวะมาหา

แต่แบบว่า  มันเหมือน  ..เป็นแรงบันดาลใจให้เราอ่ะ

พี่เราเรียนเก่ง  และเขาเก่งเพราะขยัน ค่อด ค่อด

อยากเป็นอย่างงั้นมั้ง

มันเป้นคนที่ช่วยชีวิตด้านการเรียนของเราไว้หลายมากก

อยากขอบคุน

อยากบอกว่าขอบคุน

แต่ว่า !

เราเป็นพวกแสดงความรุสึกไม่เก่งค่ะ 5 5 5

เลยไม่เคยได้บอกมันเลย

มันมาก็พยายามไล่มันกลับ

เพราะงั้น ~

 

เราก้เลย พิมพ์  แทนงัย ^^

 

แก้ปัญหาได้สร้างสรรค์มากก   เราขอบคุนแล้วนะเว้ยย  ^__________________^

 

 

 

 

 

 

 

[6. 'ชิน'   รึยัง?]

งืม

วันนี้สอบเส็ดไง 

เลยไปเที่ยว  เข้ากรุงสักหน่อยย

ก้ ...  เจอ ชิน

 

หล่อ 5 5 5

 

ร้องเพลงเพราะอ่ะ

ไปยืนฟังอยู่ตั้งนาน

-*- นี่ขนาดไม่ได้ชอบมันนะ 

ฟังตั้งแต่เพลงแรกยันเพลงสุดท้าย  (( นี่คือไม่ได้ชอบเรย - -

 

ก้ ..  หล่อ ^_________________________^

จบจบ  อวยแค่นี้แหละ

 

 

 

 

 

 

[7.~ Maybe Baby ~]

อันนี้ขอ

 

สครีมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ~

กรีดร้องดังดังอย่างโหยหวนน

ในที่สุดก็ได้แล้วค่ะ !

Benefit's Maybe Baby   น้ำหอมที่สุดที่รัก  MYC  ปาร์ค  ยุชอน แห่งทงบังชินกิ ใช้

  

 

อันนี้ 50 mL นะค่ะ

แต่เราก็ซื้ออันนี้แหละ

ตอนแรกลากแม่ไป  แม่ งง มาก

เพราะแต่ก่อนเราเกลียดส่วนของห้างที่เป็นแผนกน้ำหอมมากเรยอ่ะ  มันเหม็น!  

เหม็นมากก กลิ่นปนเปกันไปหมด  เดินเฉียดไปใกล้แล้วปวดหัว

เพราะงั้น  เราเลยไม่เิดินดูของแผนกนี้เด้ดขาด  แล้วเป็นคนไม่ใช้อะไรพวกนี้อยู่แล้วด้วย

พอวันนี้บอก    "แม่  ไปดูน้ำหอมกัน"

บุพการีถึงกับค้าง

5 5 5

แต่ต้องลากแม่ไปด้วยค่ะ

เพราะขนาดยี่ห้อ เบเนฟิต  กรุยังไม่รู้จักเร้ยยยยยย > <

ตอนแรก  ใจจริง  แค่ต้องการไปดมเฉยๆ

แต่

มันอดไม่ได้!

เลยย .. นะ

 

ทำเอาแม่ช็อคไปอีกรอบ

แก้ตัวไปข้างๆคูๆว่า  "สงสัยเอสโตรเจนหนูมันเพิ่งทำงาน" 

-*-

แต่แม่ก็รู้เหตุผลลึกๆเจ้าค่ะ

ว่าอินี่ซื้อตามผู้ชาย 5 5 5

เพราะวันที่อ่านสัมภาษณ์ว่าใช้น้ำหอมยี่ห้อนี้  ไอ้เราก็ลากแม่มาดูว่ารู้จักหรือเปล่า

แม่บอกเพียงแต่ว่า  "นี่มันน้ำหอมผู้หญิงนี่"

ปึ๊ดดดดด ~     รู้ค่ะ !   เด้กหนูมันเคะค่ะ  5 5 5     มัน รจจ. !!

สรุป  ตอนนี้เราก็มี เมย์บี  เบบี้  ในกำมือ

 

แต่  ทุกคนค่ะ . .

มันหอมจิงจิงนะ  ^_____________________________^

ชอบอ่ะ  กรี๊ดกร๊าดดด

 

 

 

 

 

 

 

[8.ฝ้า??]

พูดเรื่องกลิ่น  เลยนึกถึงเรื่องนี้

หลายวันมากๆแล้ว 

หนู  หนูที่เป็นสัตว์อ่ะ

มันมาตายอยู่ในฝ้า     ตรงเหนือคอมเราพอดี -*-

และ .. ปัญหาก้เริ่มก่อเกิด

ทุกทั่น    ขอเตือนว่า

อย่าให้หนูที่บ้านทั่นตายในมุมอับ

เพราะมัน

 

เหม็น สัด  สัด   !

 

*ตึ๊ด   *ตึ๊ด     *ตึ๊ด


ตอนแรกก้ยังพอทน

ตอนหลัง  นู่ไม่หว่ายยแร้วววววววว

ไม่ได้ รรคสจ. ใดใดเลยนะ  มันเหม้นเกินจะทนจริงๆ

แถมฝ้าที่บ้านเราตีทึบหมดทั้งหลังด้วย -*-

 

และปัญหาก้แก้ได้วันนี้เองค่ะ  ตัดฝ้า !  เจาะเป้นรูเลย   และตอนนี้กลิ่นก็เริ่มหาย  5 5

ณ วันนี้ทุกคนที่บ้านกลัวหนูมันจะตาย (บนฝ้า)  มากก !  ต้องคอยอวยมันดีๆ -*-  บ้าไปแร้ว  บ้านชั้น

 

 

 

 

 

 

[9. ผชคน!]

ขอจบเรื่องนี้เป็นหัวข้อสุดท้าย  ง่วงค่อดดด

นั่งอัพไปเล่นเอ็มไป   -*-  เสียเวลาชิ๊บบ

 

เรื่องนี้แค่อยากจะบอกว่า

 

รักผู้ชายคนเน้ ~ ! !

 

รักจิงจังหวังแต่ง  5 5 5  ~ !

 

เออ  อยากถามด้วยว่า

แหวนที่ยูชอนใส่ในรูปข้างบนนั้นอ่า

คือวงเดียวกับที่ใส่ใน all about 3  ป่ะ  ตอน couple talk อ่ะ

แล้วใช่วงนี้ป่ะ?

 

ใครรู้ช่วยบอกกันม้างนาาา ~

 

แต่วงนี้สวยอ่ะ  ชอบ ^^  (( เริ่มมีอาการแอบแฝง  5 5

 

 

 

 

 

 

 และแล้วก็ต้อง . . .

 

ขอ อำลา ทุกท่าน

ไป อีกนาน แสน นาน

เราอยู่ มัธยมปลายปีสุดท้าย

ขอเรียนตรงๆว่า. .

กลัวไม่มีที่เรียนต่อ !!

 

 

ขอบคุนคนที่ยังเข้ามาเยี่ยม

และขออภัยสำหรับใครที่รอคอยฟิค

ความจิงตอนนี้พล็อตเต้มหัวมาก 

ทั้ง1859 

และ 2u ด้วย

 

 

แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่อำนวยอย่างแรง

 

 

พบกันอีกครั้ง. .

เมื่อเจ้าของบล็อกเครียดจัด (?

ต้องหาที่ระบาย ??

 

หรือ

 

เมื่อติดอะไรสักที่แล้ว    (( สา ~ ธุ๊ ~

 

 

 

 

 

บ๊าย บาย ค่ะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HEY ~  

ฟิค HBD ก๊กคุง

อัพที่โรงเรียน  รู้สึกว่าตัวเองเลวจังเรยแหะ -*-

.................................................................

 

Title: DON't... [1]
Paring: 1859
Genre: Songfic
Rate: PG
Author: M i k a

 

Talk :: 

-คลอดตอนหนึ่งออกมาจนได้   รู้สึกปั่นๆเล็กน้อย  แต่อยากลงวันเน้ ~

-เพลงที่ใช้  ชื่อเพลง  (อย่า)ให้ฉันเจอเธออีกที ของรุจ อ่ะค่ะ  เราไม่ได้ชอบรุจเป็นพิเศษนะ  แต่ชอบเพลงนี้มากๆอ่ะ

- Enjoy Reading  จร้า  แต่อย่าคาดหวังใดใดนะ  5 5 5+

 ...........................................................................

 

 

ถ้ า ฉั น เ จ อ เ ธ อ อี ก ที

 

 

 

 

ภายในห้องทำงานสี่เหลี่ยมทรงกว้าง  เสียงปากกาลากแกรกๆดังเป็นระยะจากบุคคลที่นั่งหน้านิ่งทำงานอยู่บนโต๊ะที่เอกสารกองเกลื่อนกลาด    หากแต่เพียงครู่เดียว  เสียงกลับหยุดนิ่ง  เมื่อคนเขียนชะงักและหยุดเขียนเสียดื้อๆ  ดวงตาคมมองทอดเลยออกไปไกล

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าคนเราจะเหม่อเวลาทำงาน  แต่สำหรับหัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎอย่างฮิบาริ  เคียวยะ  นับว่าเป็นเรื่องที่แปลกมาก

 

แต่ถ้าหากว่ามีใครสักคนที่เป็นแฟนคลับพันธ์แท้ของท่านฮิบาริ  จสามารถมาลอบแอบดูท่านหัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎได้ตลอด 24 ชั่วโมง  โดยไม่โดนทอนฟาฟาดตายไปสักก่อน  ก็คงจะสังเกตได้ว่า  ภายใน 2 – 3 วันที่ผ่านมา   อาการเหม่อลอยแบบนี้แทบจะเป็นกิจวัตรประจำของท่านหัวหน้าคณะกรรมการคุมกฎไปเสียแล้ว

 

ทำไมนะหรือ?

 

นั่นซิ  ทำไมกันนะ

 

นิ้วเรียวยาวคลึงขมับตนเอง  ราวกับพยายามไล่บางเรื่องที่อยู่ในหัวให้ออกไป

 

“ทำไม  ฉันถึง ...”

 

 

ไ ม่ รู้ ว่ า เ ธ อ ยั ง จำ ฉั น ไ ด้ ห รื อ เ ป ล่ า

 

 

เสียงถอนหายใจแผ่วเบา  หากเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

Flash back

 

รถยนต์สีดำมันปลาบวิ่งราบเรียบไปบนถนนสายกลางของเมืองนามิโมริ  กระจกตัดติดฟิลม์ทำให้ไม่สามารถมองเข้ามาเห็นคนภายในได้  คนขับรถ  ผู้มีศักดิ์เป็นถึงรองหัวหน้าและเบ๊ผู้ซื่อสัตย์  คุซาคาเบะ   เร่งความเร็วขึ้นไปบนถนนที่ว่างเปล่า

 

“ไม่ ...   ไม่  ...      ใช่  อีก 10 นาที”  เสียงทุ้มของฮิบาริที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ชะงักเมื่อจู่ๆคุซาคาเบะเหยียบเบรกเสียหัวทิ่ม  เสียงเอี๊ยดดังลั่นสนั่นถนน

 

น้ำเสียงเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวถามห้วน  “อะไร?”

 

“คะ  คน  ครับ”   คุซาคาเบะตอบเสียงสั่น  “วิ่งตัดหน้ารถ”

 

“ชนหรือเปล่า?”

 

“เปล่าครับ  แต่เขาล้มลงไปเอง”

 

นัยน์ตาสีนิลคมปราดตาไปเบื้องหน้า   ใครบางคนในเชิ้ตสีขาวกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง  กระดาษหลากสีที่เจ้าตัวคงหอบถือไว้ปลิวกระจายเต็มถนน

 

“ยังไม่ตายสินะ”

 

ผมสีเงินของใครคนนั้นเป็นประกายล้อแสงแดด  รูปร่างที่ซ่อนอยู่ในเชิ้ตขาวตัวโคร่งแลดูบอบบาง  ผิวที่พ้นผ่านร่มผ้ามานั้นขาวนวลเนียน

 

ฉับพลันนัยน์ตาสีเขียวมรกตเงยขึ้นมาสบอย่างจัง!

 

วินาทีนั้นลมหายใจของฮิบาริชะงักราวต้องมนต์

 

 

 

“คุณเคียวครับ”  เสียงเรียกของคุซาคาเบะดังขึ้นอย่างเกรงๆ  ดึงสติของฮิบาริให้กลับสู่ความเป็นจริง  “เอาไงครับ?”

 

ปกติกรณีอย่างนี้คำตอบมักจะเป็น     ‘ขับทับมันซ้ำซะ’  หรือไม่ก็   ‘ฉันจะลงไปขย้ำมันให้ตาย’    ดังนั้นคุซาคาเบะจึงแทบจะยกมือแคะขี้หูเมื่อเสียงทุ้มนั้นตอบกลับมา   “ลงไปช่วยซิ”

 

“อะไรนะครับ?”

 

ถามอีกครั้งด้วยความไม่แน่ใจ  หากเมื่อได้รับนัยน์ตาคมตวัดกลับมาเป็นคำตอบ  สิ่งที่เขากระทำต่อมาก็คือรีบผลุนผลันลงจากรถ  ก่อนวิ่งไปยังร่างบางที่ดูเหมือนจะยันตัวเองขึ้นมานั่งสำเร็จจนได้

 

“คุณ  คุณ  เป็นอะไรมากมั้ย?”

 

“อูยย   เกือบตายน่ะสิ”  เสียงหวานสบถพึมพำในลำคอ   ก่อนใบหน้าที่หวานราวอิสตรีจะเหลือบตาขึ้นมองอย่างหงุดหงิด  “แกขับรถภาษาอะไรว่ะ”

 

“คุณต่างหากที่ตัดหน้ารถผม”  คุซาคาเบะเอ่ยราวแก้ตัว  “ช่างเหอะ  นายผมบอกให้ออกมาช่วยคุณ   ลุกไหวหรือเปล่า”  พูดพลางกุลีกุจอช่วยพยุง  หากแต่มือขาวปัดมือเขาไปอย่างไม่ใยดี   ก่อนจะตั้งต้นเก็บกระดาษหลากสีที่ปลิวเกลื่อนกระจาย  เมื่อเห็นดังนั้น  คุซาคาเบะจึงรีบก้มลงช่วยเก็บด้วยอีกแรง

 

ด้วยแรงของคนสองคน  ไม่ถึงห้านาทีกระดาษทั้งหมดก็กลับเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าของเรียบร้อย  ร่างบอบบางยืนเหยียดตรงด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นหน่อย

 

“ไหวมั้ย?   ให้ไปส่งหรือเปลา?”   คุซาคาเบะยังถามอย่างเป็นกังวล  หากแต่มือขาวโบกมือไปมาคล้ายจะบอกว่าไม่เป็นไร  น้ำเสียงหวานดังขึ้นหยิ่งๆ

 

“ฉันไม่เป็นไร  วันนี้ฉันอารมณ์ดี  ฉันไม่เอาเรื่องพวกแกก็ได้”

 

สิ้นประโยคที่เจ้าตัวตัดสินเองเออเองนั้น  คุซาคาเบะถึงกับมองตาค้าง  ไอ้คนที่เดินตัดหน้ารถชาวบ้านน่ะ  มันสมควรจะต้องเป็นฝ่ายผิดไม่ใช่หรอ?

 

ดูเหมือนคู่กรณีจะไม่ได้มีความคิดด้านนั้นแม้แต่น้อย  เมื่อร่างบางบอกขอบใจก่อนจะผิวปากเดินจากไปราวกับคนอารมณ์ดีจริงๆ  แต่แล้วกลับหยุดชะงักเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้  ใบหน้าหวานจึงเอี้ยวกลับมาหาเขาอีกครั้ง

 

“เออ  ฝากขอบใจนายของแกด้วย”

 

คุซาคาเบะได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะกลับมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถดังเดิม

 

 

 

 

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”  คำถามแรกดังขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อคุซาคาเบะไปถึงรถ  เจ้าตัวถึงกับต้องนิ่งไปพักนึงก่อนจะเข้าใจว่าคำถามหมายถึงใคร

 

“ไม่เป็นไรมากครับ   ไม่มีบาดแผล”

 

เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง  ก่อนถามต่อ   “ชื่ออะไร?”

 

“หาา ...”  คราวนี้คนตอบถึงกับชะงักอย่างงุนงง  “ผมไม่ได้ถามไว้ครับ  แต่เขาฝากบอกขอบคุณคุณเคียวมาด้วย”

 

ฮิบาริถอนหายใจ  รถเริ่มออกตัวอีกครั้ง  สายตาของเขายังจับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังเดินจากไปห่างไกลทุกที

 

จังหวะนั้นราวกับรับรู้  เมื่อใบหน้าหวานเหลียวมาสบตากันอีกครั้ง  ก่อนเจ้าตัวจะส่งยิ้มให้

 

อาา. . .

 

 

ที่ เ ธ อ เ ค ย ส่ ง ยิ้ ม ใ ห้ ฉั น วั น นั้ น

 

 

นัยน์ตาเรียวหรี่ลง  เมื่อรถยนต์พุ่งทะยานไปไกล

 

 

แ ค่ เ สี้ ย ว น า ที ที่ เ จ อ

 

 

ไม่เคยมีใครให้คำนิยามไว้ว่าหัวใจหยุดเต้นเป็นอย่างไร  แต่ฮิบาริคิดว่าหัวใจที่เขาไม่เคยรับรู้ว่าตัวเองมีนั้นได้หยุดเต้นไปแล้วจริงๆ

 

วินาทีที่รอยยิ้มนั้นถูกส่งมา

 

 

เสียในโทรศัพท์ที่ถือค้างไว้นานเรียกขึ้น  ให้เจ้าตัวหันกลับไปพูดต่อ

 

“ฮื้ม?    ใช่ . .   อ่อ ใช่   ฉันรู้  ”

 

เสียงทุ้มตอบกลับอย่างเหม่อลอย

 

 

ฉัน รู้ ว่ า ค ง เ ป็ น เ ธ อ    ที่ ใ จ เ ฝ้ า ค อ ย ต า ม ห า

 

 

 

 

Flash  come

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเกรงใจ  เรียกคนที่กำลังอยู่ในภวังค์ให้เหลียวไปมอง

 

“ได้เวลาไปแล้วครับ”

 

เสียงคุซาคาเบะดังลอดเข้ามา  ฮิบาริที่ขยับตัวหยิบเสื้อคลุมที่ติดป้ายกักคุรันตรงแขนเสื้อ  ก่อนสาวเท้ายาวๆออกจากห้องไป

 

“วันนี้ไปไหน?”   คำถามถามอย่างเป็นปกติเมื่อก้าวเท้าขึ้นรถ  คุซาคาเบะหยิบรายชื่อมาดูก่อนตอบ

 

“ร้านเค้กของซาวาดะครับ  ค้างค่าเช่ามา 3 วันแล้ว”

 

ใบหน้าคมพยักหน้าราวกับรับรู้  รถยนต์เคลื่อนที่ออกไปสู่ถนน  หัวใจพลันกระตุกเมื่อรถแล่นผ่านถนนที่คุ้นเคย

 

ที่ๆได้เจอใครคนนั้น

 

 

อ ย า ก ย้ อ น เ ว ล า ก ลั บ ไ ป เ ห มื อ น ใ น วั น เ ก่ า

 

 

เปลือกตาทั้งสองปิดลงอย่างเชื่องช้า  ปล่อยความคิดของตัวเองให้จมดิ่งลงไปหาเรื่องเดิมๆอีกครั้ง

 

 

ใ น วั น ที่ ตั ว ฉั น ไ ด้ เ จ อ กั บ เ ธ อ

 

 

ร่างสูงยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้นจวบจนรถยนต์จอดอย่างนุ่มนวล  เสียงเรียกของคนขับรถดังผ่านความคิดเข้ามา  “ถึงแล้วครับ”

 

มือแกร่งกระชับเข้ากับทอนฟาที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อจนมั่น  เมื่อนัยน์ตาสีนิลลืมขึ้นมานั้น  คราวนี้ไร้รอยความรู้สึกใดๆให้หลงเหลืออยู่

 

 

ฉั น ทิ้ ง ใ ห้ มั น ผ่ า น ไ ป

 

 

เสียงสมองสั่งหัวใจตัวเองอย่างเฉียบขาดว่าลืมซะ

 

แต่ถึงกระนั้น

 

ถึงกระนั้น

 

 

. . . . . . .

 . . .

 

 

ถ้ า ฉั น เ จ อ เ ธ อ อี ก ที

 

................................ตัด................................................  2 B continue

 

 

Talk again ::

-  อร้ากกกก  รู้สึกว่าสั้น จัง หว่ะ  ตอนสองจะ *คลาน ตามาทีหลังค่ะ

- อ่านแล้วตกลงนี่ตรุแต่งฟิคแฮปใครกันว่ะเนี่ย  - -  เหอเหอ

- อันนี้ไม่ค่อยเกี่ยว  แต่มิกาเพิ่งได้ฟังเพลง colors melody and harmony   ของคู่ soulmate อ่ะ   เพราะมากกกกกกกกกกกกก     *สครีมดังไปแปดซอย     ชอบเวอร์จิงๆ ^^

-สุดท้าย  Happy BirthDay  Hayato  ที่ร้ากกกกกกกกกกกกกก  

มีความสุขมากมากน้า~   รักกับคุนฮินานนาน  ฮาาาา ~

 

 

 

 

Title: :: SICK ::
Author:  M i k a
Pairing: 1859
Rating: PG

 

Talk ::  ฟิคเรื่องแรก   อร้ากกกกกกกกก ~   รู้สึกว่าภาษาแย่มากก ><  เนี้อเรื่องก็สั้น  สาระไม่มี  - -*

            สรุปได้ว่าไม่มีไรดี  555+

          ใครเข้ามาอ่านแล้วว   ช่วยกรุณาคอมเมนท์ติชมสักนิดนะค่ะ   เพื่อที่จะได้เอาไปปรับปรุงฟิคหน้าให้ดีขึ้น

 

 

 

 

                ไม่น่าเชื่อว่า    ยามบ่ายแบบนี้  จะมีฝนตกลงมาได้

                ร่างบอบบางมองทอดสายตาเหม่อลอยไปยังหน้าต่างเบื้องหน้า  สายฝนโปรยปรายให้บรรยากาศสีโศก  ทั้งๆที่เป็นยามบ่ายของฤดูร้อนด้วยซ้ำ

 

                . . น่าเบื่อ

 

                มือเรียวขาวพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง  แต่เนื่องด้วยพิษไข้ที่รุมเร้าเจ้าตัวมาตลอดอาทิตย์  ทำให้เรี่ยวแรงหดหายจนต้องลงไปนอนแป๊บบนเตียงอีกครั้ง

                โธ่เว้ยยยยยย ~ !

                เจ้าตัวได้แต่สบถในใจด้วยความเซ็ง  อารมณ์หงุดหงิดจนพาลอยากจะเอาระเบิดปาๆไปในอากาศให้หายเครียด  แต่นี่ขนาดจะตะโกนยังไม่มีแรง  นับประสาอะไรกับหยิบระเบิดมาปา

                ใครจะไปคิดว่า  โกคุเดระ  ฮายาโตะ  มือขวาของวองโกเล่รุ่นที่ 10  ผู้เกรียงไกร   จะมานอนหมดสภาพด้วยพิษไข้หวัดใหญ่ธรรมดา

 

                น่าทุเรศเป็นบ้า

 

                สายฝนภายนอกกรรโชกลมหนาวให้พัดวูบผ่านหน้าต่างเปิดกว้างให้ร่างบางสั่นระริก  สองมือพยายามรวบผ้าห่มให้ปกคลุมตัวเองให้มากที่สุด  สายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาพร้อมลมยิ่งทำให้รู้สึกหนาวเยือกขึ้นจับใจ   ใบหน้าขาวเริ่มแดงระเรื่อจากพิษไข้ที่กลับมาเล่นงาน

                “..บ้าชิ๊บ”

                เสียงหวานสบถในลำคอ  อาการปวดหัวเริ่มแล่นเข้ามาเป็นริ้วๆ  ลมฝนจากภายนอกยิ่งรั้งจะทำให้อาการไข้แย่ลงทุกที  เมื่อเช้าเขาเป็นคนขอให้เปิดหน้าต่างบานนั่นเอง  เพราะแสงแดดอันอบอุ่นยามเช้าคงจะทำให้รู้สึกดีไม่น้อย  แต่ใครมันจะไปรู้ว่ายามบ่ายจะมีฝนหลงฤดูมาแบบนี้    ยิ่งตอนนี้เขาอยู่คนเดียว  เรื่องที่จะให้เดินไปปิดหน้าต่างนั้นเองคงเป็นไปไม่ได้

                . . .อาา  ใช่    ตอนนี้เขาอยู่คนเดียว

                เนตรสีเขียวมรกตปรือปรอยเมื่อนึกถึงคำนี้  ยามปกติเมื่อคนเราไม่สบายนั้น  เรามักไม่อยู่คนเดียว

                สมควรที่จะมีใครสักคนอยู่ดูแล

                โดยเฉพาะอย่างยิ่ง    . . . คนรัก

 

 

                เวลาอย่างนี้ทีไร   หมอนั่นไม่เคยจะอยู่ทุกที

 

 

                ดวงตาทั้งสองปิดลงอย่างเชื่องช้า  ปล่อยให้อาการปวดหัวและลมหนาวนั้นห่อหุ้มตนเองจนหมดสิ้น  เหมือนความมืดที่ค่อยๆกลืนกินแสงสว่างภายในร่างกายอย่างเงียบงัน

                ใครจะไปรู้   ว่าในใจเขาตอนนี้  อ้างว้างเยียบเย็นเสียยิ่งกว่า

 

                “นาย ...”

 

                ห้วงคำนึงถูกขัดด้วยเสียงครืดจากการเลื่อนประตูบานพับแบบญี่ปุ่นอย่างเร็ว โกคุเดระพยายามลืมตาขึ้นมอง  แต่ดูเหมือนจะทำได้ยากเย็นเหลือเกิน

                ทรงผมที่ยาวเป็นท่อนจนถูกเรียกว่าทรงกล้วยเป็นสิ่งแรกที่กระแทกสายตา

                “คุณโกคุเดระครับ”  เสียงร้องเรียก  ขณะที่ร่างสูงของคุซาคาเบะขยับเข้ามาใกล้    “โทรศัพท์ครับ”

                ร่างบางหรี่ตามองเจ้าเครื่องมือสื่อสารสีดำตัวจิ๋วบนมือของอีกฝ่าย  ริมฝีปากขบกันแน่นเมื่อเห็นชื่อคนโทรมาที่กำลังรออยู่ในสาย

                “ฉันไม่คุย”

                “แต่  คุณโกคุเดระครับ .. “   คุซาคาเบะพยายามค้าน

                “ไม่     ออกไป”

                “แต่. . .”

                “ไม่โว้ยยยยยยยย   ฉันบอกให้ออกไปไง  ออกไป !  “ ร่างบางตะโกนโวยวายพร้อมขว้างหมอนที่อยู่ใกล้มือที่สุดไปยังอีกฝ่าย

                “เหวอออ !  คุนโกคุเดระ”

                “ไปให้พ้นๆหน้าฉัน !!”

                ประโยคสุดท้ายราวกับเจ้าตัวจะตั้งใจให้ดังเข้าไปในโทรศัพท์  ขณะที่คุซาคาเบะลนลานหลบพายุหมอนออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

                ร่างบอบบางนอนหอบหายใจรวยระรินอยู่บนเตียง  เรี่ยวแรงที่ฟื้นกลับมาจากอารมณ์ของตนเมื่อกี้หดหายไปจนหมดสิ้น  มืทั้งสองกำผ้าปูเตียงแน่นจนยู่ยี่  และหยาดน้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาคู่สวยอาบแก้มเนียน

                โทรศัพท์   ใช่

                สามสี่วันมานี่เขาได้รับแต่โทรศัพท์

                พร้อมประโยคสั้นๆห้วนๆของใครบางคนเพียงประโยคเดียว

                ‘  ตายรึยัง?  ’

 

 

                ..นายเห็นฉันเป็นอะไร ..           

 

 

                พิษไข้ที่รุนแรงขึ้นดึงให้สติเริ่มเลือนลาง  ลมฝนพัดหวนเข้ามาอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี  ท้องฟ้ามืดมิด  ฟ้าแลบแปลบก่อนจะเกิดเสียฟ้าผ่าดังสนั่น

 

                ปัง !

 

                จังหวะเดียวกันนั้น  ใครบางคนเลื่อนบานประตูเปิดอย่างแรงจนประตูแทบพัง  โกคุเดระขดตัวแน่นิ่ง  ไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา

                “ .. ทำไมไม่ปิดหน้าต่าง? “

 

                น้ำเสียงที่ถามคุ้นเคยเหลือเกินในความฝัน

 

                ร่างบอบบางครางอื้อเมื่อรูสึกถึงแรงสัมผัสที่ลำตัว  ความอบอุ่นถูกถ่ายทอดให้รางกับใครบางคนถอดเสื้อออกคลุมให้กระนั้น  ฝ่ามือที่อบอุ่นคู่นั้นแนบอยู่ที่หน้าผาก

 

                ราวกับฝันไป

 

                ลมหายใจร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม  น้ำเสียงถามอย่างอ่อนโยนดังขึ้นที่ข้างหู  “กินยาหรือยัง? “

                ร่างบางพยายามเบนหน้าหนี  ทันใดนั้นจึงได้รู้สึกถึงแรงที่ประคองขึ้นมาให้นั่ง   โกคุเดระดิ้นราวกับจะประท้วง  หากร่างกายรู้สึกไร้เรี่ยวแรงหลือเกิน

                เสียงใสถามขึ้นมาราวกับเพ้อ  “ ใคร  ใครกัน?”                 

                แรงกิริยาที่พยายามตระกองกอดอีกฝ่ายชะงักนิ่ง  ร่างบางพยายามฝืนลืมตาขึ้นมอง  แต่สติที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดนั้นทำให้รูสึกเบลอไปหมด  มือเรียวขาวยึดชายขอบเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น

                “. . . เคียวยะ?”     เสียงใสเรียกราวไม่มั่นใจ  หากแต่ปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นปาดคราบน้ำตาบนหน้านวลให้อย่างอ่อนโยนราวกับจะยืนยันคำตอบ

                อากัปกิริยาต่อต้านของร่างบางหยุดนิ่ง  สองมือยกขึ้นโอบรอบคอคนตรงหน้า  ใบหน้าหวานซุกลงบนบ่าของอีกฝ่าย   ..เนิ่นนาน    หากแต่แล้วจู่ๆร่างบางกลับสั่นสะท้าน

                “นาย มัน  ฮึ่ก  ใจร้ายที่สุด! “  เสียงสะอื้นฮักเล็ดรอดออกมาราวกับเจ้าตัวทนไม่ไหวอีกต่อไป  ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกอดของที่กระชับขึ้น  ความอบอุ่นถูกส่งผ่านมาให้

 

                อุ่นจนรู้สึกไปถึงหัวใจ

 

                ฝ่ามือของอีกฝ่ายลูบไล้ผมสีเงินอย่างแผ่วเบา  คำพูดปลอบโยนดังอยู่ข้างหู   กับอ้อมกอดอบอุ่นที่โอบกอดแน่นไม่ไปไหน

 

                ใช่   ไม่ไปไหน

 

                เขาก็น่าจะรู้

 

                ความรักของคนตรงหน้า

 

                ไม่เคยจากไปไหน

 

อยู่กับเขา

 

                . . . .  ตลอดกาล

 .....................................................................................................................................

 

อร้ากกกกกก ~ ~

ไม่มีสาระเนื้อหาไรเลยจริงๆ  เห็นม่ะ 555+

*ลอยตัวออกจากบล็อกไป*  ^_____________________________________^;;

 

 

 P$1. ตอนนี้มิกาพยายามจะแต่งฟิคHBD ให้ 59 ที่รักอยู่    ไม่รู้จะทันรึป่าว !  งานที่โรงเรียนก็เยอะ      หนังสือก็ต้องอ่าน  แต่พยายามจะทำให้มันทัน 09/09/09   ฮื่อออ ~  สู้ตายย !

P$0.1  ไม่รุว่ามิกาเคยบอกรึยัง   แต่มิการัก all59  นะค่ะ  55+  แต่รักสุดสุดคือ 1859 ค่ะ !

 

 

edit @ 6 Sep 2009 11:11:44 by ~ * M i K A * ~

 

 แอร๋ยยยย ~

 สวัสดีค่ะ ^^

 เด็กใหม่  เพิ่งหัดทำ   อร๋าาาาาาา า า  . .

 ต้องทำไรบ้างเนี่ยย

 แต่งอย่าง งง งง  - -?

 

 

 ยังไงก้ออ ..

ยินดีต้อนรับทุกคนที่หลงเข้ามานะคร่าาาาาาาาา  ^___________________________^ ;;

เรียกเรา มิกา ก้ได้

 

รักดงบัง   อ่านรีบอร์น  ^^

การเรียนห่วย   - -''

status ปัจจุบัน ::  ป่วยเดี้ยง   หยุด รร. มาหลายแล้ว  TT

status blog ::   แต่งไม่เป็น -*-    แอร้กก ~

 

 ~  ยินดี่ที่ได้รุจักเพื่อนๆทุกคน

>>>>  ปรากฎว่าไร้เมนท์   555+   หัวเราะเยาะตนเอง

 

 

 

 

 

บาย

 

. . .

 

 

edit @ 2 Sep 2009 14:33:40 by ~ * M i K A * ~